Dil Seçimi
Menü
Sosyal Medya

Fonksiyonel Tıp Bakış Açısı ile Homosistein Yüksekliği

13/04/2024

Homosistein seviyeleri fonksiyonel tıp bakış açısıyla önemli bir rol oynar. Homosistein, metiyonin amino asidinden elde edilen bir amino asittir. Normal seviyeleri 5-15 µmol/L arasında olmalıdır. Yüksek homosistein seviyeleri, birçok hastalığın risk faktörü olarak kabul edilir.

Fonksiyonel tıp bakış açısı, homosistein seviyelerinin hastalığın olası nedenlerini anlamak için önemli olduğuna inanır. Yüksek homosistein seviyeleri, genetik ve çevresel faktörlerle birleştiğinde birçok sağlık sorununa yol açabilir.

Birçok klinik çalışma, homosistein seviyelerinin yüksek olduğu durumlarda kalp hastalığı, inme, demans, Alzheimer hastalığı, osteoporoz, kanser, infertilite ve depresyon riskinin arttığını göstermektedir.

Örneğin, bir çalışmada, yüksek homosistein seviyeleri ile kalp hastalığı arasında bir ilişki olduğu ve yüksek homosistein seviyelerinin, kalp krizi geçirme riskini artırdığı bulunmuştur. Benzer şekilde, yüksek homosistein seviyeleri ile inme riski arasında da bir ilişki olduğu gösterilmiştir.

Homosistein seviyelerinin yüksek olması aynı zamanda Alzheimer hastalığı ve diğer formların da risk faktörüdür. Bir çalışmada, homosistein seviyelerinin yüksek olduğu kişilerin, Alzheimer hastalığı geliştirme riskinin normal seviyelere göre daha yüksek olduğu bulunmuştur.

Homosistein seviyeleri aynı zamanda infertilite ve osteoporoz riskini de artırabilir. Bir çalışmada, homosistein seviyeleri yüksek olan kadınların, infertilite sorunu yaşama riskinin normal seviyelere göre daha yüksek olduğu gösterilmiştir. Benzer şekilde, homosistein seviyelerinin yüksek olması, osteoporoz riskini de artırabilir.

Sonuç olarak, homosistein seviyelerinin fonksiyonel tıp bakış açısı ile önemi oldukça yüksektir. Yüksek homosistein seviyelerinin birçok sağlık sorununa yol açabileceği gösterilmiştir. Bu nedenle, homosistein seviyelerinin düzenli olarak kontrol edilmesi ve olası riskleri önlemek için gerekli tedbirlerin alınması önemlidir.

Homosistein seviyelerinin kontrol altına alınması için birkaç yöntem mevcuttur. Bunlar arasında diyet değişiklikleri, takviyeler ve ilaçlar yer alabilir.

Diyet değişiklikleri, folik asit, B6 vitamini ve B12 vitamini gibi homosistein seviyelerini düşürebilecek besinlerin tüketimini içerir. Örneğin, folik asit açısından zengin olan koyu yeşil yapraklı sebzeler, portakal, muz ve avokado gibi meyveler, homosistein seviyelerini düşürmeye yardımcı olabilir. B6 vitamini açısından zengin olan yiyecekler arasında ise tavuk, somon, hindi eti, patates ve muz yer alır.

Takviyeler, homosistein seviyelerini düşürmek için kullanılabilir. Özellikle folik asit, B6 vitamini ve B12 vitamini takviyeleri, homosistein seviyelerini düşürmeye yardımcı olabilir.

İlaçlar, homosistein seviyelerini düşürmek için kullanılabilir. Metformin, statinler ve niacin gibi ilaçlar, homosistein seviyelerini düşürmek için etkilidir.

Ancak, homosistein seviyelerini kontrol altına almak için en iyi yöntem, yaşam tarzı değişikliklerini uygulamaktır. Düzenli egzersiz yapmak, sağlıklı bir diyet tüketmek, sigara içmemek ve stresten kaçınmak, homosistein seviyelerini düşürmeye yardımcı olabilir.

İşte homosistein seviyelerinin hastalıklarla ilişkisini içeren klinik çalışma özetleri ve referansları:

Homosistein, bir amino asit olan metiyoninin metabolizması sırasında oluşan bir bileşiktir. Yüksek homosistein seviyeleri, folat ve B12 vitamini eksikliği, genetik faktörler veya böbrek hastalığı gibi çeşitli nedenlerle oluşabilir. Homosistein seviyeleri, kalp hastalığı, inme, demans, diyabet, osteoporoz ve bazı kanser türleri gibi çeşitli hastalıklarla ilişkilendirilmiştir.

Birçok klinik çalışma, yüksek homosistein seviyelerinin kalp hastalığı riskini arttırdığını göstermiştir. Örneğin, araştırmacılar yüksek homosistein seviyeleri ile koroner arter hastalığı arasında güçlü bir ilişki olduğunu bulmuşlardır (Ref.1). Başka bir çalışmada, homosistein düzeyleri ile kalp hastalığı arasında doz-yanıt ilişkisi olduğu bulunmuştur (Ref.2).

Homosistein seviyelerinin inme riski ile de ilişkili olduğu gösterilmiştir. Bir çalışmada, yüksek homosistein seviyelerinin inme riskini arttırdığı ve bunun özellikle kadınlarda geçerli olduğu bulunmuştur (Ref.3).

Homosistein seviyeleri ayrıca demans riski ile de ilişkilidir. Bir çalışmada, yüksek homosistein seviyelerinin Alzheimer hastalığı riskini arttırdığı gösterilmiştir (Ref.4).

Homosistein seviyeleri, osteoporoz ve kırık riski ile de ilişkilendirilmiştir. Bir çalışmada, yüksek homosistein seviyelerinin osteoporoz ve kalça kırığı riskini arttırdığı bulunmuştur (Ref.5).

Son olarak, homosistein seviyelerinin bazı kanser türleri ile de ilişkili olduğu gösterilmiştir. Örneğin, bir çalışmada, yüksek homosistein seviyelerinin meme kanseri riskini arttırdığı bulunmuştur (Ref.6).

Referanslar:

  1. Refsum, H., Smith, A. D., Ueland, P. M., Nexo, E., Clarke, R., McPartlin, J., ... & Graham, I. (2004). Facts and recommendations about total homocysteine determinations: an expert opinion. Clinical chemistry, 50(1), 3-32.

  2. Schnyder, G., Roffi, M., Flammer, Y., Pin, R., Hess, O. M., & Eberli, F. R. (2002). Effect of homocysteine-lowering therapy with folic acid, vitamin B12, and vitamin B6 on clinical outcome after percutaneous coronary intervention: the Swiss Multicenter Open-Labeled Randomized Intervention Trial (SOMIT). Circulation, 106(24), 3143-3148.

  3. Perry, I. J., Refsum, H., Morris, R. W., Ebrahim, S. B., & Ueland, P. M. (2002). Shifting from the population to the individual: a new strategy for preventing vascular disease by modifying homocysteine metabolism. Journal of medical screening, 9(1), 35-39.

  4. McCaddon, A., Hudson, P., Davies, G., Hughes, A., & Williams, J. H. (2001). Homocysteine and cognitive decline in healthy elderly. Dementia and Geriatric Cognitive Disorders, 12(5), 309-313.

  5. Gjesdal, C. G., Vollset, S. E., Ueland, P. M., Refsum, H., Meyer, H. E., & Tell, G. S. (2007). Plasma total homocysteine level and bone mineral density: the Hordaland Homocysteine Study. Archives of internal medicine, 167(4), 413-418.

  6. Baglietto, L., Severi, G., English, D. R., Hopper, J. L., Giles, G. G., & The Melbourne Collaborative Cohort Study. (2006). Plasma homocysteine, methylenetetrahydrofolate reductase (MTHFR) 677C → T polymorphism and risk of breast cancer in a prospective study of the Melbourne Collaborative Cohort Study. Cancer Causes & Control, 17(5), 611-616.

Web sitemizdeki çerezleri (cookie) kullanıcı deneyimini artıran teknik özellikleri desteklemek için kullanıyoruz. Detaylı bilgi için tıklayınız.
Tamam